Կոմիտասյան լույսի  ֆենոմենը

Աշնանային ոսկեզօծ ծառերի երկայնքով սլանում ենք դեպի Արագածոտնի մարզի խորքերը՝ Արուճի, Մաստարայի, Թալինի սրբավայրերը: Նորից ճամփորդող  հին ու նոր ընկերներ, բարձր տրամադրություն, կոմիտասյան լույսի փոխանցման բարձր գիտակցում  և տպավորություններ….

Վանքերում մեզ սպասում էին փայլփլուն, կրակե աչուկներով  շատ մանուկներ, ովքեր ուշադիր լսում էին  մեր  կատարումները, ծափահարում և զարմանում, որ տեսնում են այդքան շատ երգող ուսուցիչներ: Մեր ելույթների վերջում նրանց  բաժանում  էինք «Հակաբացիլ Կոմիտասի»  փոքրիկ երգարանները:  Հուզվելու աստիճան տպավորիչ էր,  երբ նրանք  այդ  երգերը չիմանալով՝  մեկ ակնթարթում դառնում էին երգչախումբ և  երգում էին  «Այբ բեն գիմը», «Հայր մերը, «Հոյ նազանը»: Սկզբում վախվորած, ցածր ձայնով,  հետո՝ վստահ,  բարձր, համարձակ:  Կոմիտաս  երգելիս մանուկների   կրակե աչքերում  ես տեսա  հավես, հրճվանք, ոգևորություն:

Այս ճամփորդության ընթացքում ես ևս  մեկ անգամ  բացահայտեցի կոմիտասյան հանճարի միավորող ֆենոմենը, որը մաքրում է մարդուն,  նրան դարձնելով ավելի ներդաշնակ և լուսավոր:

Ֆոտոշար՝

 

 

   

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s